Lester Mursky - zestaw dwóch wierszy

Michał Topolan

Remanenty z poprzedniego wieku i nie tylko

Biel i czerwień flagi naszego podwórka

jest nieskazitelna wypełnia pustkę

w piątym wymiarze. Bellisima

wiek po wieku dekadę po dekadzie

pięciolatkę po pieciolatce, rok w rok

dokonywała cudu wpadania pod koło

co za historia, co za fabularyzacja

nie do powstrzymania

             ***

z drugiej połowy XX wieku

studiowałem scenariusz, miłość bliźniego

sylabizowałem w tysiącu szkół obce słówka

tak uczono nas podawania przyjaznej dłoni

w niemiecko-rosyjskim języku

ustawowa miłość do sąsiadów uwalniała strach

ze zwojami drutu kolczastego na szyi śniłem 

wszy w kałamarzach żywiące się krwią mojej klasy

                 ***

czas solidarnych zwycięstw nad Trybuną Ludu, historyk skwituje notką „dorastanie narodu boli” na parkowych ławkach, niedobitki twarzy z gończych plakatów grzeją swój nimb, w żarzących się koszach na śmieci trwa śmiertelny targ o przeszłość

                  ***

Strategy&Future przegląda

think tanki made in usa

ciemnieją nieboskłony ze wschodu na zachód

wiadomo odwieczna oś zła

zawsze ta sama hydra dwugłowa

wyciąga szyję ponad mój kraj

historia powtórzy się od nowa

a my z nadzieją na sztorc postawioną

w muzeum pod Racławicami

Bóg z nami Bóg z nami

kto jeszcze? 

Guziki

których do oddania nie mamy

              ****

jak oni żyli kiedy dostępne było nic i nic

układali serpentyny kolejek śpiąc na stojąco

miłość używała obsikanego rogu dworców

One ciągnęły siatki z łupem po chodnikach

dzieliły na kilka porcji zalanych zupą z lebiody

Oni wracali w ciemno w świetle świetlików

kościół błyszczał glorią w złocie biskupa

im błyszczała sadza z kominów na włosach

nikt z nich nie miał wizji raju i siły modlitw

kombinowali coś z niczego teraz młodzi

regulaminowo zdzierają biedę z życiorysów 

wychodzą z ciemności z iskrami w zębach 

pogoń świecących chmur

metaliczne chmury bluszczami uranu 

oplątały niebo. zakazano otwierania okien

kasowaliśmy dzikie pocałunki w środku lata 

nie znamy dnia ani godziny powtarzała 

piłem z warg ambrozje lugola. kochany, 

mniej śmiertelny. na wschodzie warczały 

radzieckie silosy, zwyrodniały pies podnosił wargę promieniowała objętość socjalizmu

rankiem, dzieci nie wyszły do przedszkola 

w snach straszyli skażeni pozbawieni ciała

złe wyjdzie na dobre jeśli umrzemy starcami

z migotaniem izotopów w ołowianej trumnie 

   ***