Serhij Musztatow - zestaw trzech wierszy, tł. Tomasz Pierzchała

1 dzień temu

3 minut(y) czytania

.dla antysuflera byle co wczesny dewon

w wodzie niezaludniony nóż pułapka zwrotka z kominów

twarzy próbki rdzenia z plakatów pusta praca

zakazane okna niesforny człowiek-watra

pośród wewnętrznej kolonii nawarstwienie (

życie seksualne jabłek dyby monoteizmu) planów

rzeźby terenu poucza ostrygę jak ideę ruchu

jak postępować z „nieczystościami” wygenerowanymi

na parowcu marząc pogawędka ze zwierzętami

kolaborantami z efektem domina

w płucach liany muru obronnego mają rację

życie seksualne zawiłych ścieżek na talerzu

dziury w systemie binarnym kukeri przesunięcie kodu

krew zbiera się prosto na ulicach wezwania do relacji

nie do autonomii lokalne zabytki

trzymają się słów „zdrowie łudząco przypomina…” (

permutacja oraz sterylność zdrady)

życie seksualne znajomych minerałów z kranu

wyżej słychać spadek wody linienie

narzędzia pana: kopiuj wklej

znajdź usuń zawłaszcz wytnij wymaż

chwasty jako spadkobiercy fenotypów roślin wokół

„gdzie odnajdujemy siebie (po raz wtóry)? gdzie rzeczy

stany świata ożywają (pod lufą) ?”

życie seksualne kalki z układu słonecznego

gniazdo linii łączących rogi ze skrzydłami

z okiem serce jabłka z niebem

w kominiarkach związane z władzą podpórki dla szabrowników

kooptowane działania mają rację

w worku bingo-bongo spotkał bangę-rangę na migi

życie seksualne „dźwięku” części „pejzażu” dyktatu

powierzchni na rympał emocji

kontrolowany opór pośród wodnistych dogmatów

agregatowych modeli interpretacji

pies w okularach tonton macoute

życie seksualne karetki pogotowia reżimu

tekst jako przekrój poprzeczny ziemi gdzie las pełen działań

każdy krok wody zawsze ryzykuje

nieruchomo leży na skałach asan tituszek

obraz wyprawy

rtęć na parkingu spółek wydmuszek ma rację

życie seksualne animatora epoki lodowcowej

stosunek środków do celów plam od projekcji

owinięta plaża z gardła alfabet morsa

długi sznur ptaków

w powietrzu maszyny wady wody w szwach

na nogach protoranek

czarne światło akademik wydłuża odległości

między budynkami

sól kości wesele studnię głosową

życie seksualne traum przejścia do działania

przewaga paralelizmu nad sekwencyjnym rozwojem

przestała zbierać fragmenty drżenia

w jaskini resztki seryjnego oddechu

nieprzerywalność oraz wieczna zmiana mają rację

raport

„jak unikał reguł prawej ręki ogrodnika”

żerdź do żerdzi ( ) wulkanów

Preta pożera kupki gradu.

Wielkości jabłka. Bloki gościnne. Pokos mieczem. Skład trompe l’oeilów.

Zza rogu swąd. Kil. Ruchomy brzeg. W żurawiach. W noc przeistoczenie dnia. Ostatnie

piętro. Z tobą. Suburgan ze szronu (sierść filcuj). Męstwo bez przestoju. Stwór

hydrant pożera. Źródło. Zapisy jabłoni. Tarcza na tarczy. Zato

-piony bieg w workach. Gruzowisko z odbiorników. W sorusach grudy fal. Moim (nie

pogardził ) odklejeniem siatkówki. Kamieniołom po powodziach. Dno konceptów

drzewnych. Środek wieku pożera. Z wer-wol-framu spiralkę-pamięć. Z teorii perspektywy

szkic. Czystki otchłani (przykryte ceratką). Nieczytelnej lawy stroje (pośpiech

wysyłek). Grzbiety stempli półmostu idei z ognia (w ogień życia półdowodów). Mandaty

posiadaczy „słowa bożego”. Latarkę czytań pod kołdrą. Na głębokości wdech. Kamień

młyński. Wszystko w nienasyconą paszczę. „Bez poczucia bezprawności”. Wszytko to

procesja wokół. Ramię dla zwierzątek z twardej gumy (rozpruty bok). Zamiast

bandaży – łodygi. Do ludzi spod ziemi. Szli. Zaćmienia towarów. Gospodarstwa.

Sygnałowe ręczniki. Całe życie. Za śladem. Ślad. Bez ruchu pomoc

. Wylatuje dno beczki.

Nowo zapadnięty pokład. Jeniec. Marnotrawstwo światopadów. Mrużenie oczu

przewodnika z ogrodowej huśtawki. Wyspa z gałęzi: „Jesteś lżejszy niż puch. Teraz

będę mógł nieść. Ożywić.”. Tą nogą przełęcze. Nie znając

zaklęć.

Zakończeń.

.piasek wygląda na nowy

biały fartuch na pędach winna by kwitnąć świadomie jabłoń

sama i gwiazdozbiór zadrapań razem z nią nie zdążyły

na pociąg przejść

płetwy sztuczna szczęka na ławce przy bibliotece

ani jednej litery tytułu obok

zbiornika wodnego wydech jabłek

z drutu ciało powłoki oddziaływanie

otchłani liczydeł towarzyszącego asortymentu spalonych

nad kuchenką włosów

z pozwoleniem literom przesączać obrus

zamiatać się pod dywan bliźniętami jabłek

oczy liści obierki gałęzi

przyszłość w tłumie noc sztuczna z miodem

ścieżki pozbawione przywileju noszenia munduru

Serhij Musztatow urodził się, pracuje, studiuje i mieszka we Lwowie (ciąg dalszy nastąpi). Od 2014 roku redaktor działu literatury art-digestu „Soloneba”. W serii „Poezja Ukrainy” (pod redakcją Dmitrija Kuzmina) ukazała się książka z utworami wybranymi z lat 1989–2023 „List pieried trawoj”. – Ozolnieki: Literature Without Borders; New York: World Poetry Books, 2024. Książka „cebto” w serii „tonkije linii” (pod redakcją Stanisława Bielskiego): „Gerda”; Dnipro, 2025.