Nikoleta Saluk-Kopel - zestaw trzech wierszy

w domach noszą imiona drzew owocowych

głęboko wysoko wprost ze szkółki

do cieszenia oka z urodzaju i bólu

zaowocowała wplątaną dziczką u przekonań

przeżutym przyklejonym od spodu fundamentem

kiedy w wazonie najbielsze gałązki

zmyślna samosiejka po dziś w punktach zaszczepiania

nieregularne plamy do czytania brajlem przez widzących

w jej przerośniętym słońcu

plenna w błogość z goryczą od patrzenia

jak dobrze robaczywki zjedzą szpaki

kosy udrodzą w końcu wypłynie

co nadane siłą po pierwszym rozprężeniu płuc

odtąd żyte tylko światłem i solą

wieżo z kości słoniowej módl się za nami

pieśń nad piersiami płyn surowiczy nad piętą

przyniosłam ci czternastolatko równolatko wiecznico

wwarstwiona w obcym złocie przy czerwonym światełku led

skórę masz czystą jak kości bo wszyscy w proch

jasną jak nielegalne ale brakło

choć zamiast wieży wystarczyłby pokój

drut kolczasty w sieni i lesie wymódl wymieszaj

rozgrzeszenie przyjdzie wpław rany szarpanej

gdy stanie przęsłem w gardle wyciernij sen

gdy zmienione w kamień nie pozwól opuścić wzroku

gdy wniebowezmą wyrzuć by zmiękło

taniec wiedźmy

spłakana jak norka wtedy zielenieje bardziej

buty obok na minus siedem

minus dwie od zmierzchu do świtu

zarządzania układem słonecznym też miało mniej

być do spotkania każdego końca

kiedy kij rozgałęzia się w dłoniach

przytrzymać i unieść na wybitym barku

odprawiać krwawnik pod językiem

potem wszystkie krzyczymy tak samo

w głębi narasta sporysz łaknie kroków i głosek

najmniejszą języka z gardła wyszarpnąć

z jad a nie od ogona w końcu przyjemnie

na wij się ciągnę gorzko