Jakub Głuszak - nawłocie

Szymon Bira

Nawłoć kanadyjska (I)

Nawłociami zaczyna się wiosna

na popękanej sierpniowej ziemi

kiedy z fabryk ruszają wagony plonów.

Jaka susza, gdy u nas wciąż chłodna Kanada

i połacie złotych kwiatów? 

Tej ziemi nie dotknie pług a kosiarka.

Zetnie płowowłose zastępy, dyszące 

pszenicznym pyłem na polanach.

Zimniej nie będzie, las się nie zbudzi,

nie rozsypie w tysiące skupisk.

Będzie, jak była, jedność. Nie uwolni 

się geosmina. Nie będzie zimy po wiośnie.

Nawłoć kanadyjska (II)

Nawłociami zarasta granica

po drzewach ściętych nad rzeką. Śnią

ryby i ludzie śnią z nimi, i śmieszny tu taki

płot nam przechodzi przez środek kraju.

Zza niego zerkają zlęknione 

okna grodzonych osiedli

na upalne polany pełne złotego pyłu.

Zimniej nie będzie. Rozgrzane błoto, 

to błoto ukochane jak Cezar ukochał Afrykę 

w złoconej zbroi: wiatr je przyniesie 

we wrzącym milionie drobin,

wilgotne i chłodne, do naszej Kanady.

Nawłoć kanadyjska (III)

Nawłociami pasą się psy,

pociągi pełne nektaru witamy

w naszej chłodnej Kanadzie. Mogą nam

pozazdrościć, skoczyć nam mogą,

bo nasze są polany pełne złota

i płowowłose zastępy kwiatów.

Nasza jest ziemia. Ta ziemia spłowiała,

spękana upałem, a z pęknięć pięknie rosną

nawłocie: bryłki mięsa. Rwijmy je szybko nim

zajdzie semioza, bo przecież 

zimniej nie będzie. Nie patrzmy w ich 

oczy, brązowe w tę suchą sierpniową wiosnę.