Paulo Leminski - zestaw czterech wierszy, tł. Agata Puwalska

Maria Hajewska

Iceberg

Taka poezja arktyczna,

jasne, życzę sobie tego.

Taka bladość praktyczna, 

trzy wersy ze śniegu.

Taka fraza-powierzchnia,

gdzie żadne życie-fraza

więcej by nie zaistniało.

Fraza, nie. Żadna.

Taka lira nieważna,

sprowadzona do czystego minimum,

mrugnięcie ego 

jedyna rzecz jedyna

A jednak mówię. I, mówiąc, prowokuję

Dwuznaczności chmury

(albo monologów chmary?).

Tak, zimno, wciąż żyjemy.

Dostrojenie do wyścigu i wróżby

Pisałem w przestrzeni.

Dzisiaj, w czasie kreślę,

na pięści, na płatku, na plecach,

światło w momencie.

Odzywam się w zwątpieniu, co oddziela

ciszę od tego, który krzyczy,

od skandalu, który knebluje

na czas, odległość, plac,

wstrzymuje je, uskrzydla, podnosi,

żeby wyjść z wypadku po spazm.

Oto głos, oto bóg, oto mowa,

oto i światło wzeszło w domu

i nie mieści się więcej w pokoju.

w kwiecie stal

dla Koji Sakaguchi,

przyjaciela „portalu” pomiędzy

Japonią i Brazylią

Kto nigdy nie widział,

że chryzantema, metal i miecz 

mniejsza z tym, może odmiennie

i mocna chryzantema modeluje miecz 

w mizernym mięsie,

trochę mniej, trochę więcej,

kto nigdy nie widział

czułości, która mija

na marginesie samurajskiego ostrza,

ten, nigdy nie będzie mógł.

wicherwind

W (WIETRZE) (WE)

NET (WNĘTRZE)

      (INTERVIEW)

WIESZ TY WIR

   (WICHER IN) 

(TRWA) W NIM     (NOC)

             (TREN)             WIND           (NERW)

(NEVER)                 (WINNY) (NEVER MORE)

---

(poemat "Winterverno", początek)