Gabriela Krawczyk - zestaw trzech wierszy

Kajetan, student Oskara Dawickiego

cierp co chciało 

to zlepi łodygi twoich dróg

nie masz już dwudziestu lat

nie ważysz tyle ile ostatnie

posklejane kości uda z talerza

popijasz z kranu uboczne minerały

jesteś tym co łykasz tym co spłukujesz

ostatnie dzwonki robią szumy uszne

mariaawariapelemeleescapelle

dziewczynoprzedczymchceszuciekać

tiktokontheclockbutthepartydontstop

spłukujesz to co łykasz więc jesteś

minerałami bokiem popijanymi z kranu

uda z talerza pokleiły kości

ostatnie tyle ile ważysz

od lat 

nie masz dróg które można rozszczepić

co miało

śniło się uciekanie z karetki

wylewanie fizjologicznego cukru

bezpieczny przepływ głosu 

elektryczność że aż połykanie strachu 

osoba wiadoma obok osoby niewiadomej 

było można w basenie było można w wannie

nie można było na krześle nie można było wygodnie 

ty tu nie przyszłaś do spa 

śniło się rozcinanie 

tysiączki niezabranych hormonów

którymi da się teraz wystrzelić fajerwerki

rozpychanie witaminowa bomba i płakanie 

wychodzenie stamtąd samej

wiersz przeciwko czci 

kto dla danego rodzaju 

podlega wolności

dla tego odbywa się dowód prawdy 

wyczerpana nie wyłączam obecności

środków masowego komunikowania

odpowiadam interwencją

ścigam ograniczenia w ciałach 

robię miejsca jak asana