Listy do Mikołaja - Piotr Sobolczyk

Drogi Mikołaju,

nie wiem, czy jesteś mądry, bo ani nie wyglądasz, bowiem nieprawdą jest, że ludzie mądrzeją wraz z osiwieniem, ani pokrzykiwanie w kółko „o ho ho!” na to nie wskazuje; choć w ciebie nie wierzę, a nie wierzyć w ciebie to jak nie wierzyć w boga, natomiast nie uważać cię za mądrego, to jak nie wierzyć w mądrość jego (bez popadania w głębie gnostycyzmu); choć w ciebie nie wierzę, chciałbym cię prosić, aby ludzie byli mądrzejsi, aby więcej ludzi było mądrych, jakkolwiek proszenie o to właśnie ciebie zakrawa na paradoks, którego zapewne nie rozumiesz, wyobraziłem sobie bowiem oto, że jeżeli ludzi mądrych byłoby więcej, mądrzejszymi ludzie by bywali, to więcej osób czytałoby moje książki, wiersze, więcej wydawców odpisywałoby mi na propozycje, ba, propozycje by mi składało, więcej u c h a c z y  chciwie rzucałoby się do platform streamingowych ku moim piosenkom, mądre bowiem ku mądremu ciągnie — jest to prawo magnesu, nie mądrości nawet ni gnozy; natomiast życzyć sobie tego, świat taki wyobrażać sobie prawdopodobnie nie po stronie mądrości mnie lokuje, ale skoro ty nie musisz być mądry, to ja nie muszę być dorosły [widzisz, gdybyś był mądry, to zaraz byś mi wytknął, że nie ma takiej zależności logicznej]; a zatem liczę, drogi Mikołaju, że za parę nocy wśród nocnej ciszy ja choć przez chwilę będę wierzącym, a głos ludzki przez osła przemówi.