Joanna Oparek - jeden wiersz

fot. Anna Płotnicka

Nadzieja

Zafascynowani nieustępliwością swojego gatunku

w odtwarzaniu łowisk cywilizacji

przywracaniu rutyny rurociągów wyobraźni

zafascynowani łatwością przyzwyczajania się

do strachu ohydy niewygody

urzeczeni celnością ciosów

rozłupujących orzechowe czaszki

umocnieni pamięcią o zasadach wytwarzania narzędzi

scalania i eksterminacji

zafascynowani pomysłowością żywych

udających martwych

idących z martwymi

symulujących rozkład

zachwyceni uporem żywych budujących mosty

i zadziwieni trwałością martwych

unoszących się na rzecznych wodach

zafascynowani żelazną konsekwencją

gnijących

rozwierających szczęki

czarne i cieknące

gdzie ścierwo języka migocze

i z charkotem gaśnie

zafascynowani potęgą katastrofy

plagą zmartwychwstania

która wizje wniebowstąpienia unieważnia

przywraca wiarę w piekło

w możliwość kolonizacji piekła

wieczne życie strupiałych mocarstw

zafascynowani szansą na nowe segregacje

na uprawomocnienie instynktu zabijania

konstytucję rozkładu

haust dwutlenku węgla

kochamy seriale o Zombie